De broers Arjen en Vincent Hilberdink zitten naast elkaar op een bankje in de Hedon-foyer en houden vol trots de vinyl van hun nieuwe plaat omhoog. “Dit is ons nieuwe album, ‘Ever’ heet ‘ie. 6 november komt hij uit. We zijn er super blij mee. Überhaupt dat we nog weer een album maken, dat is niet zo eenvoudig.”

“Het is gewoon heel erg veel werk, maar ook heel erg leuk. Leuk ook dat de muziek weer is gaan borrelen en dat je daar nummers van maakt en dat iedereen in de band daar ook zin in had.” vertelt Vincent. Hij zegt dat het album vrijwel volledig live is ingespeeld en hoe bijzonder dat was. Die live benadering hadden ze nog nooit zo uitgevoerd op een plaat. “Voor demo’s doen we dat wel eens, maar dit is dan voor het eggie.. gelukkig pakte het heel erg goed uit. We zijn blijkbaar toch genoeg op elkaar ingespeeld dat het er allemaal strak en goed op kon komen.” grapt Vincent.

Voor de opnames van dit album vertrokken de broers en hun twee bandleden Geert Bos en Jeroen Hobert naar een Zweedse schuur, aan de rand van een bos, met uitzicht over glooiende weilanden met vredig grazende koetjes en schaapjes. Maar hoe kwamen ze daar terecht? Arjen neemt het woord. “Ik kwam op deze studio uit via YouTube. De eigenaar is een Engelsman die in Berlijn eerder een studio had. Vervolgens is hij met zijn gezin naar Zweden verhuisd. Daar kochten ze een oude boerderij waar ze jarenlang aan hebben zitten klussen en zoals je bij veel van dat soort verbouwingen ziet, startten deze mensen ook een YouTubekanaal waar je dat proces kan volgen. Dus ik ben er gewoon ingetrapt. En met die eigenaar voelde het direct goed en vertrouwd, dus toen dacht ik, dit moeten we doen.”.

"Wij vinden het fijn, aangezien we allemaal een soort collectieve aandachtstoornis hebben, om ons helemaal af te sluiten"

Maar waarom helemaal naar Zweden en waarom in hemelsnaam zo afgelegen? “Wij vinden het fijn, aangezien we allemaal werk en een gezin hebben en we allemaal een soort collectieve aandachtstoornis hebben, om ons helemaal af te sluiten. Dan kun je tenminste focussen op alleen maar muziek maken. Anders ga je na een dag in de studio naar huis en moet je de afwas nog doen en luiers verschonen.. of nouja, mijn zoon is drieëntwintig inmiddels, maar toch.”

Op de vraag wat zo’n plek doet met de dynamiek binnen de band antwoord Vincent “Ja, dat zorgt voor veel meer contact en nabijheid. En we zijn wat dat betreft ook dichter bij elkaar gekomen als mensen. En buiten is het echt alsof je op een Waddeneiland staat, zó'n uitzicht. Het was zo rond deze tijd, fantastische herfstkleuren, indian summer achtige dingen. Als je toch wel tien uur bezig bent met muziek maken in een studio en dan naar buiten loopt in die weidsheid en die mooie kleuren, dan is dat wel een mooi tegengif voor de stress die je toch ook wel voelt.”

De band nam het album in een week op, eigenlijk een ontzettend korte tijd om een volledige plaat op te nemen, maar het lukte ze. “Binnen een paar uur stond de basis erop!”.

"Wij vinden het leuk om een beetje alle kanten op te gaan"

Als een plaat veertien jaar op zich laat wachten en de omgeving waarin deze wordt opgenomen zó sprookjesachtig wordt beschreven, móét die wel bijzonder klinken, toch? “Sommige bands zijn heel goed in een sound. En dat is dan de hele plaat. Wij vinden het, wederom vanwege dat aandachtsprobleem, leuk om een beetje alle kanten op te gaan. Eigenlijk weten we pas welke richting het krijgt als we aan het opnemen zijn. Dan voel je; oh het gaat die kant op.” vertelt Arjen. “Ja, het is dus gitaarrock.” vult Vincent aan. “Ja, gewoon een beetje hard, of nee, niet heel hard. Heel zacht zit er ook in, een beetje folky, melancholisch.”.

Waarom de nieuwe muziek zo lang op zich heeft laten wachten is ook voor de broers een beetje een raadsel. Het kwam er gewoon niet van. Toen corona ook nog toesloeg, werden de plannen steeds verder uitgesteld. Toch pakten ze de draad weer op. Dat begon eerst met een klein ideetje en gewoon samen wat jammen met de rest van de band. “Gewoon hartstikke tof, maar toen besloot onze bassist om naar Spanje te verhuizen, dat was wel eventjes van, wat nu?”. De bassist in kwestie is natuurlijk Sallands muzieklegende Arjen Pronk, die een jaar geleden overleed. “Nou ja, aangezien wij eigenlijk altijd een soort veredeld vriendenclubje waren, bespreek je dat heel goed met elkaar. En dan blijkt toch van, ja, die afstand Spanje-Nederland is toch een beetje lastig. Dus toen zijn wij op zoek gegaan naar een andere bassist.”. En die vonden de mannen in Geert Bos. De klik was er direct, samen hadden ze een fijne chemie en toen dit eenmaal rond was werden de plannen voor een nieuwe plaat al snel concreet. Toen ze de studio in doken waren de geraamtes van de songs af en ongeveer 80% van de teksten. “Je moet niet met doodgespeeld materiaal ergens een studio induiken. We houden ook van ontdekken.”.

"We wilden een plaat maken waar hij zich niet voor hoeft te schamen, waar hij ook maar is"

In de tijd dat het album werd opgenomen, werd oud-bassist Pronk ziek. “Dat voelde heel wrang en wat dat betreft wilden we ook een plaat maken waar hij zich niet voor hoeft te schamen, waar hij ook maar is. Ik denk wel dat dat gelukt is”. zegt Vincent.

“Er gebeurt heel wat in je leven wat zo zijn weg vindt. Ook al doe je dat soms niet bewust in songteksten. En uiteindelijk vinden de mensen die ons ontvallen en de zorgen daarom of de rouw daarom, die vinden wel zijn weg in een bepaalde vorm. In de muziek, in de teksten.”. Een maand voordat The Horse Company naar Zweden vertrok overleed ook de vader van Vincent en Arjen. “Dus dat neem je mee. We wouden dat we eenentwintig waren en alleen maar hele opgewekte ontdekkingstochtmuziek maakten, waarin je nog van alles te ontvouwen hebt in je leven en zo. Met alle onderwerpen die daarbij horen. Maar ja, we zijn geen eenentwintig meer.”.

Of ze na deze plaat direct doorpakken en weer de studio induiken, is nog de vraag. “Maar we zijn niet gestopt met liedjes maken. Dus er ligt weer een heel nieuw vat aan spul wat we zouden kunnen opnemen. En natuurlijk shows!”. Op 21 november staat The Horse Company in Hedon met hun albumrelease. “Ja! Een partyavond, dus er mag gedanst worden!”. Waarom ze voor Hedon kiezen? Dat is vrij simpel. “Omdat wij Blauwvingertjes zijn en omdat we eigenlijk altijd onze belangrijke shows in Hedon hebben gedaan. We hebben veel in het oude Hedon gespeeld, de verbouwing meegemaakt. Volgens mij heb ik nog een keertje met een soort van partyband tijdens de opening van het nieuwe Hedon gespeeld. Dat was.. bijzonder.” vertelt Arjen. “We hebben hier gewoon heel veel zin in. Thuiskomen.”.

The Horse Company bracht op 6 november hun langverwachte vierde plaat ‘Ever’ uit op Goomah Music en staat op 21 november in Hedon. Tickets voor deze show vind je HIER.